گر کوروش بساخت سلسله ای
داریوش کرد میخ این سلسه را
آن خشایار دریا دل بگذراند سپاه ز مرمره
چهار سوی جهان شد زیر پای انیرانیان
گر آدمی را غالب آید قدرت بی عنان
روان شود سوی عشرت و عیش
آنگه سست شود بنیان گرچه باشد استوار چوالبرز
شد سکندر چو آب ، روان با اندک سپا
در نوردید ز بابل تا خراسان خاک انشان
که مادر در اسارت و شاه گریزان چو موش
شد خاکستر ، ایران شهر آن نشان داریوش
سوم داریوش پی سوراخ موشی شد شکار ساتراپی
نماند هیچ مطلق قدرتی در جهان
که عظیمتر خاک نبود ز هخامنش در جهان
  عزیزی ۲۶ بهمن خورشیدی ۹۰

   کمیسیون امور خارجه کنگره آمریکا با تشکیل جلسه‌ای ضمن بررسی اوضاع بلوچستان پاکستان، از جداشدن این ایالت از پاکستان حمایت کرد.

آنک که گوریچ شلاق جلادانه خویش را بر پیکر نحیف لانه حصیری ما ( کودل) با خشمی سنگین چنان سهمگین فرود آرد و ز ارتعاش کمبهای( شاخبرگ درخت داز  که شیبدار روی سقف خانه های بلوچی میذارند همانند شیروانی عمل میکند) کلبه ملودیی درام پدید میآید که زهیر ( درد طولانی انتظار و کتابی با همین عنوان از پائولو کوئیلو) باران را مینوازند
ای مکران زمانی که این ملودی نواخته میشود تراژدی غریبیت در طول احصار در مخیله ام تداعی میشود ، احساسی که قلم توان آن ندارد که بدوش کشد و کلماتی در ادبیات نمییابم که درد تورا بر کاغذ نقش کنند ، ومن ترا دوست میدارم بلوچستان چنان دوست داشتنی که به یقین طواف کنم نمادهای مردانگیت را ، مکران من ایمان دارم به تمام راد مردان تاریخ تو .... لیک چه بر سر ما آمده که امروز برای چلامپگ(قاپیدن) قرص نانی جوین تمام صفات نیکویت را زیر پا مینهیم تا دست ز دست برادر بالاتر رود.
 و ندانم که چرا اینک دگر تراوش نکند طراوت کهن مردان و شیرزالانت

در این دهر بی مروت
پاک دلم، زلال چو چشمه ساران
و دیده گانی با هزاران تمنا
با دستانی گشوده ، آغوشی باز سوی لیلی
اما پس زند ، پس زند دستانم را
روی کدامین خاک بچکانم اشکانم را
روی کدامین شانه تسکین دهم تن لرزانم را
در این پاس وحشی شبهای زمهریری
کجاست کلبه آرامش من
ای عالمیان باور دارید قلب لیلی من شده ز سنگ
نه، نه ، صخره فرسایش یابد ز باد و باران روزگاران
لیک نجنبد زناله و اشکم ، دل لیلی من

مطلبی گرانسنگی که در ذیل  از  رویت شما میگذرد دوست ارجمند آقای رازگو بلوچ به رشته تحریر درآوردند که سربرآورده از دردی درونیست که کودک درون این اهل قلم فریاد میکند و این  دردی مشترک و آن را یک صدا فریاد کنیم و چاره ی نیک باندیشیم دوستان

لینک مستقیم به منبع                

چکیده انگیزه و اندیشه و دغدغه من: دریغ است بلوچستان افغانستان شود!

چرا فکر می کنم؟ چرا می نویسم؟ چرا وب می نویسم؟ چرا حرف هایی متفاوت می زنم؟ دردم چیست؟ دغدغه ام چیست؟ بیکارم و برای وقت گذرانی می نویسم؟ می نویسم که قجر خوشش بیاید و انعامم دهد  و یا که بلوچ ها به قدرت قلمم بنازند و مدحم کنند؟ نمی ترسم از قهر و غصب قجر؟ و یا از خشم و کینه بلوچ؟ بخدا می ترسم. به خدا می ترسم. ولی ترسی بزرگتر هم دارم. همان است که وا می داردم به ساعت ها فکر کردن و نوشتن و گذشتن از لذات زندگی و خیر و شر روزمره.

 این ترس مگر چیست؟ ترس نه، یک کابوس واقعی. کابوسی که هم در بیداری و هم در خواب با من است. هم در بیداری و هم در خواب می بینم که بلایی به جان بلوچستانم افتاده است. بلایی تازه نیست. بیماری مزمن دیرپایی است که قرن ها چون خوره بر تن نحیف آن افتاده و آن را ضعیف و افلیجش کرده است. سخت تان شد؟ به غیرت تان برخورد؟ غیرت بسیاری از ما اکثرا اینگونه بوده است. آنجا که باید فوران کند خاموش مانده و آنجا که جایش نیست طغیان می کند.

دانلود دو آهنگ کلاسیک بلوچی از عزیز بلوچ و جاڈوک

       1 - عزیز بلوچ : Mani sheren baloch 

       2 - جاڈوک : Yal Made Maro Mana 

یک از دوستان بلاگر مطلبی در صفحه اش از گلایه درج کرده بود از نزولی شدن سیر نگارش در وبلاگهای بلوچی و بحق گلایه ای بجاست خیلی از پارامترها در این افول دخیلند همانگونه که مرقوم فرمودید عدم انگیزه خب چرا انگیزه رو به انجماد گراییده این را باید زیر تیغ برد
و اما دلیل خودم:
روزگاری دور دوره کامل تاریخ تمدن ویل دورانت را ورق میزدم به بخشی از تاریخ یونان رسیدم که عنوانش بود عصر طلای یونان و علت شکوفای هنر و علم نداشتن دغدغه جا و نان و جنگ بود و من نیز چنین و علاوه کنم خود سانسوری را ز هر عاملی مثل ترس و نرنجیدن قربا و و و بسیار علل دیگر مرا در لاکی تنگ و تاریک گرفتار آورده و این شده جمود وبلاگم و شاید وبلاگها

این مقاله صفحات مختصری از زندگی بزرگترین فرمانده و رهبر تمدن اسلامی در پنج قرن گذشته است؛ جوانی با بیست و اندی سال که رهبری بزرگترین امپراطوری اسلامی را به تنهایی مدافع اسلام و مسلمین بود، برعهده گرفته بود.

بعد از انکه اندلس سقوط کرد و خلافت عباسی رو به زوال و فروپاشی نهاد، ظهور عثمانی ها در این برهه از زمان به منزله نعمتی ویژه بود که خداوند متعال برای نجات امت اسلامی از بحرانهای موجود برانگیخته بود؛ این عثمانی‏ها بودند که پرچمدار اسلام قرار گرفته و در مقابل اروپایی‏ها، که بعد  از سقوط غرناطه (سال 897 هـ.ق، 1492م) به طرف شمال آفریقا، تونس، الجزایر و مراکش لشکرکشی کرده بودند، ایستادگی کردند.

علاوه بر پیش نیازهایی که یک جامعه برای گذار به دمکراسی میطلبد توجه به این مطلب ضروریست که با توجه به اقلیم و شرایط زیست عشیره ای جامعه بلوچستان که تا مادامی "منیت و قوم گرایی خشک" و همچنین برتری بخشی نسبت به زهی ها که ساخته توهم ذهنیت ماست در چنین کارزار فکری باطلی دمکراسی خواهی آب در هاون کوبیدن است و چنان از شدت جهل ما ، که نشأت از خودبزرگ بینی هستش طایفه روز بروز دچار انشعاب میشود تاحدی که رقابت به سطح خانوده تنزل مییابد بجای اینکه هر طایفه منسجمتر شود و در راستای همگرای با طوایف دیگر باشد.حال برای رسیدن به اتوپیا باید که منیت را به خاک سپرد و همچنان که الله پاک در قرآن میفرمایید که تفکیک شما به قوم های مختلف فقط بدین خاطر بوده که همدیگر را بشناسید آری اگر برتری را بر قومیت بدانم چو بنی اسرائیل ز گمراهان خواهیم بود پس نفس را لگام کشیده ، تکبر و غرور و طایفه گرای را گرچه سخت است بتاریخ بسپاریم چونان که مادری درد سخت زایمان را تحمل میکند درعوض فردا روز فرزند رشیدی خواهد داشت و ما نیز برای رسیدن به دمکراسی باید تفکراتمان را عوض کنیم گرچه سخت است اما شدنی
اگر خواهان آزادی، خوشبختی، پیشرفت اقتصادی و اجتماعی هستید ، فکر و روش زندگی خود را منقلب کنید نه خیابان  

                            بقلم این حقیر در وبلاگ بی ان ان

میخائیل کلاشنیکف،‌ خالق پرطرفدارترین اسلحه جهان در پنجاه و پنجمین سالگرد تولید نخستین کلاشنیکف در نوامبر ۲۰۰۲. طبق اعلام مرکز تحلیل استراتژیک و تکنولوژی در مسکو، از سال ۱۹۴۷ تاکنون ۷۰ تا ۱۰۰ میلیون قبضه از این سلاح تولید شده است‌، در حالی که تنها هفت میلیون قبضه از رقیب غربی کلاشنیکف،‌ یعنی ام ۱۶ ساخته شده است.

وزرات دفاع روسیه می گوید که دیگر سلاح کلاشنیکف را برای ارتش این کشور خریداری نخواهد کرد. این وزارتخانه اعلام کرده است که به دنبال یک اسلحه پیشرفته‌تر است. این اسلحه که در سال ۱۹۴۷ توسط میخائیل کلاشنیکف طراحی شد، یکی از پرطرفدارترین سلاح های جنگی در سرتاسر دنیاست، 

        منبع : آینده نیوز

بهر سفری نامعلوم بسته ام چمدانم را  

ایستگاه به ایستگاه که با سوز سرمای پاییزی 

پرطنینتر میشود صدای شلاق غربت  

گرد غروب در دهکده های ناآشنا ثقیلتر میکند غم را 

مرا به ژرفای تاریخ عمرم میکشاند بادبادک کودکان خندان

در روزگاری نه چندان دور از ذهن 

اما با فاصله ای عمیق با کارزار امروز زندگی 

که با پاهای خاک خورده دوان بودیم پی توپ لاستیکی گریزان  

اما فارغ زغصه جا و نان 

لیک الیوم که نان تندتر میتازد زساقهای لرزان ما  

ما تمام زمین را درمینوردیم پی آن 

وسپیدی بناگوش یاد آور است جرس سفری سخت را  

اما ما ز پی غصه آب و نان و جا 

تجربه میمکنیم برزخی زمینی را 

                                                       عزیزی ۲۵ مهر۱۳۹۰

به  

     خانم تنزیل اردوغان مادر 88 ساله رجب طیب اردوغان نخست وزیر ترکیه که صبح روز جمعه درگذشت، ساعاتی قبل و طی مراسمی با حضور چند تن از مقامات و شخصیت‌های کشورهای جهان در گورستان Karacaahmet استانبول به خاک سپرده شد  

        و این عکس در زمان حیات مادرش 

 و دانلود ویدیو گریه اردوغان در نماز جنازه مادرش

کوه‌های منحصربه‌فرد و زیبای مریخی که در جاده چابهار به گواتر دیده می‌شوند، از زیباترین مناظر طبیعی ایران هستند که کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند.

حدود 40 تا 50 کیلومتر پس از چابهار به سمت بندرگواتر، کوه‌هایی در سمت چپ جاده نمایان می‌شود که به کوه‌های مینیاتوری یا مریخی معروفند. وجود این کوه‌ها با توجه به منظره کاملا متفاوتی که در سمت راست جاده و رو به‌سوی دریا وجود دارد، باعث می‌شود تا یکی از زیباترین جاده‌ها و مناظر طبیعی استان سیستان و بلوچستان به‌وجود آید که به دلیل عدم معرفی، کمتر مورد بازدید قرار گرفته‌اند.

این کوه‌ها که از منحصربه‌فردترین کوه‌های ایران است، به ثبت و حفاظت محیط زیست نیز در نیامده‌اند تا دست کم به این وسیله نامشان در فهرست مناظر زیبا و بی‌نظیر ایران به‌جا گذاشته شود.

کوه‌های مریخی مناظری از کوه‌های کره ماه را برای انسان تداعی می‌کنند و جنس رسوبی آنها و همچنین فرسایش خاص کوه‌ها موجب ایجاد شیارها و تراش‌های زیبایی شده است که گویی نقاشی ماهر آنها را به تصویر کشیده است.

این کوه‌ها که چاک چاک هستند و شکل‌های نامانوس دارند و فاقد پوشش گیاهی هستند و به خاطر غیرعادی بودنشان، در سال‌های اخیر و در میان گردشگران، به کوه‌های مریخی شهرت یافته‌اند، نمونه‌های بدبوم (بدلند) هستند که پدیده بوم‌شناختی ویژه‌ای است.

رنگ تقریبا سفیدرنگ کوه (چیزی میان طوسی و سفید) با واریزه‌های بسیار در پای ‌آن، وجود گرما و حرارت و شرجی هوا و رطوبت نسبتا بالا و سوی دیگر آن دریا که به‌این منظره آغوش گشوده است، مناظری رویایی و تخیلی را در ذهن بیننده پدید می‌آورد. همین منظره منحصربه‌فرد که جاده چابهار ـ گواتر آن را به دو نیم تقسیم کرده، باعث شده تا این جاده به یکی از زیباترین جاده‌های ایران تبدیل شود. یک‌سو کوه‌های مخروطی مریخی با آن رنگ خاکستری خیال‌انگیز و سوی دیگر دریای سبز و ماسه‌های اندکی سرخ با درختچه‌های بیابانی در کرانه آن.

دشت که در میان جاده آبگیر می‌شود، تالاب‌هایی را پدپد می‌آورد، که در سوی دریا صورتی است و در سوی کوه خاکستری مایل به سفید. جایی که به آن تالاب صورتی می‌گویند. این جاده که با سراشیبی‌ها و سربالایی‌های بسیار، نمایان شدن گاه‌به‌گاه دریا در سمت چپ و نظاره منظره از ارتفاع، از جاذبه‌های خاص گردشگری در استان سیستان و بلوچستان است.

نماز  نماز جمعه پاریس ، فرانسه   منبع: مهرپرس 

ابـــــــــــــر  و رعد 

نسیـــم و باران 

جویبار و رود 

                بهار و  زایش                 

طراوت و رویش 

سبزی و خـــــــــرمی 

صفای دل وتکان دل 

و زود صبای دگر 

لِوار و تفت تموز  

پرواز هاگها 

با خشکی ساقه ها 

زتشنگــــــــی صحرا 

لب گشاید پهنه رس 

به باران انتظار 

و باز دور تسلسل حیات 

آمد و شد  

با هر شهری آباد 

گورستانی متولد 

گذر از منزل به منزل 

نیست باز عبرتی 

بهر خـــارا دل آدمی 

                                            ع.عزیزی قصرقند 11شهریور90

   بنده هرزمانی که این آهنگ را میشنوم حس من به اعماق تاریخ میرود و گردوخاک چرخهای ارابه کوروش را تجسم میکنم که لیدی را درنوردیده و سپس در بابل بزرگ بدون خونریزی حاکم شده و اعلامیه  خود را بر مغلوبان قرائت میکند و روح بلند ایرانی را بنمایش میگذارد 

          اما آن کجا  و ما کجاییم 

ای ابر مرد مشرقی ای کوه                                       ای نگبان قدسی خورشید 

روشنای آتش زرتشت                                              یادگار صداقت جمشید 

                                       ناجی سربلندی انسان 

                                      ای تو پیامبر ای هورایی 

                                       ای برای تو این هیولاها 

                                     همه کوکی همه مقوایی 

با کتاب ترانه‌های من                                           نه قصیده غزل سپاس توست
مرد اسطوره‌ای شعر من                                       مخمل قلب من لباس توست 

با کتاب پدر بزرگ من  

قصه رویش تباهی‌هاست  

قصه امتداد شب تا شب 

 قصه ممتد سیاهی‌هاست  

دفتر کهنه پدر اما  

پر سؤال و گلایه و تردید 

 حرف اگر هست حرف تنهایی  

حرف آیا و حسرت و امید 

 با پدر آرزوی باغی بود  

روی خاکی که شکل مُردن داشت 

 بس که تن تشنه بود خاک  

من پدرم شوق جان سپردن داشت 

 با من اما سبد سبد میوه  

از درخت غرور باغستان  

کوزه کوزه زلال نور و عشق 

 برای قلب تشنه انسان 

 با کتاب ترانه‌های من 

 نه قصیده غزل سپاس توست  

مرد اسطوره‌ای شعر من  

مخمل قلب من لباس توست 

 با کتاب ترانه‌های من  

نه قصیده غزل سپاس توست  

مرد اسطوره‌ای شعر من  

مخمل قلب من لباس توست 

 مشرقی مرد پاسدار شرق  

معنی جاودانه اعجاز  

خاک اگر خنده کرد و گندم داد  

از تو بود ای بزرگ باران ساز  

ای رسول بزرگ رستاخیز  

دست حق بهترین سلاح توست  

فاتح پاک در زمان جاری 

 رخش تاریخ ذوالجناح توست   

 شاعر: ایرج جنتی عطایی آهنگساز و تنظیم: بابک بیات  

                  برای دانلودصوتی اینجا کلیــــــــــــــــــک کنید 

و دانلودتصویریش با تدوین داداشم امین

    با توجه به مطلب قبلی ام که ؛ بلوچان چه غریب و زبان بلوچی غریبتر 

لازم دیدم مطلب ذیل را بعنوان مکمل بافزایم 

منبع؛ سایت بیان پایگاه اطلاع رسانی دانشجویان اهلسنت جنوب  

       نهاد علمی آموزشی، فرهنگی سازمان ملل متحد « یونسکو » اعلام کرد، از شش هزار و هفتصد زبان دنیا، نیمی از آنها رو به زوال و نابودی هستند.
به گزارش واحد مرکزی خبر و به نقل از خبرگزاری شین هوا، یونسکو در بیانیه ای به مناسبت روز جهانی زبان مادری اعلام کرد هر پانزده روز، یک زبان در جهان از بین می رود.
این در حالی است که کارشناسان معتقدند نود و شش درصد از زبان های جهان تنها بوسیله چهاردرصد از جمعیت کره زمین مورد استفاده قرار می گیرند.
کوئیشیرو ماتسوئورا ، مدیر کل یونسکو با انتشار پیامی به مناسبت بزرگداشت این روز اعلام کرد: «زبانها در بطن زندگی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی قرار دارند».
یونسکو به مناسبت بزرگداشت این روز شعاری با این مضمون ابداع کرد:«زبانها درخور توجه هستند».
یونسکو در سال دوهزار، روز بیست و یکم فوریه را برای ارج نهادن به زبان مادری و ارتقا کاربرد آن، روز جهانی زبان مادری نامگذاری کرده است.